Friday, 25 May 2012

စာမဖတ္တတ္သူမ်ား


     ဘတ္စ္ကားစီးတိုင္း ၾကံဳရတဲ႔ဒုကၡက ဘယ္ေတာ႔မွ ထိုင္ခံုမရျခင္းပါပဲ။ သြားခ်င္တဲ႔ခရီးကို အျမဲတမ္း မတ္တပ္ရပ္ျပီး လိုက္ပါစီးနင္းရပါတယ္။ အခုလည္း ရမည္းသင္းကို သြားဖို႔ ကားတားလိုက္ေတာ႔ ကားက လူေတြနဲ႔ ျပည္႔သိပ္က်ပ္လို႔ … ထိုင္ခံုရဖို႔ မျမင္ပါဘူး ဆိုတဲ႔အေတြးနဲ႔ ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါရမ္းရင္း ကားေပၚတက္လိုက္မိတယ္။ အေရထူေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေျခေထာက္ေတြက ရပ္ေနဖို႔ကို ဒုကၡတစ္ခုလို႔ မျမင္ေတာ႔ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ကားစပါယ္ယာကို “ ရမည္းသင္း ေက်ာင္းေပါက္ ” လို႔ေျပာရင္း ကားခငါးရာကို ထုတ္ေပးကာ ကားေပၚမွာ ဟန္က်ပန္က်ရပ္ရဖို႔ လက္ကိုင္ကြင္းေလးကို လွမ္းကိုင္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကားထဲကို တစ္ခ်က္ေဝ႔ၾကည္႔မိတယ္။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕အက်င္႔ … ကားေပၚေရာက္ရင္ ကားေပၚမွာရွိေနတဲ႔ လူေတြကို အကဲခတ္ၾကည္႔ရႈတတ္တာကို ေျပာတာပါ။ ေနာက္အက်င္႔တစ္ခု ရွိေသးတယ္။ အဲ႔ဒါက ကားေပၚမွာ ကပ္ထားတဲ႔ သတိေပးစာတန္းေလးကို လိုက္ဖတ္တတ္တာပဲ။ အခု ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကို ဘယ္လွည္႔ညာလွည္႔ လွည္႔ရင္း သတိေပးစာတန္းေလးကို လိုက္ဖတ္ေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး ဖတ္မိတဲ႔စာတန္းေလးကေတာ႔ … 
“ အမႈိက္မပစ္ရ … ကြမ္းတံေတြး မေထြးရ
ေတြ႔ရွိက … ဒဏ္ေငြ ( ၁၅ဝဝဝ )
မိတၳီလာ ယဥ္စည္းကမ္း လမ္းစည္းကမ္း ထိန္းသိမ္းေရး ေကာ္မတီ ” 
     အဲဒီစာတန္းေလးကို ဖတ္ျပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရတဲ႔ ျမင္ကြင္းတစ္ခုေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ခံုးကိုၾကံဳ႕ကာ ႏွာေခါင္းကို ရႈံလိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ အသက္ၾကီးတဲ႔ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ … သူ စားျပီးသား ေနၾကာေစ႔အခြံေတြကို ကားျပတင္းေပါက္ကေန လႊတ္ပစ္ေနတယ္ေလ။ အဲဒီအစ္မၾကီးေနာက္က ကြမ္းတျမံဳ႕ျမံဳ႕ဝါးေနတဲ႔ အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔ပါးစပ္ထဲက ကြမ္းတံေတြးေတြကို ကားျပတင္းေပါက္ကေန ပ်စ္ခနဲ ပ်စ္ခနဲ ေထြးထုတ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ သတိေပးတဲ႔စာတန္းကို မျမင္ဘူးလား။ မျမင္တာေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး … ကားေပၚကို စတက္လိုက္ကတည္းက အဲ႔ဒီသတိေပးစာတန္းကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္ႏိုင္ေအာင္ စေတကာခပ္ၾကီးၾကီးနဲ႔ ကပ္ထားတာေလ။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အရမ္းခ်မ္းသာေနလို႔ ပိုက္ဆံ ( ၁၅ဝဝဝ ) ကို မမႈတာလား ... မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဘတ္စ္ကားကိုစီးျပီဆိုကတည္းက အမ်ားဆံုးခ်မ္းသာပါေစဦး … အေတာ္အသင္႔ထက္ မပိုပါဘူး။ ဒါဆို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က စာမဖတ္တတ္တာလား …  ဟုတ္တယ္ စာမဖတ္တတ္တာပဲ ျဖစ္ရမယ္။ စာ မဖတ္တတ္လို႔ေပါ႔ … ဖတ္တတ္တဲ႔သူဆိုရင္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ စည္းကမ္းကို လိုက္နာမွာေပါ႔။ လူဆိုတာ အသိဥာဏ္ရွိတဲ႔ သတၱဝါ မဟုတ္လား။
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဆက္မၾကည္႔ခ်င္တဲ႔အတြက္ မ်က္ႏွာလႊဲလိုက္ပါတယ္။ ဆက္ၾကည္႔ေနရင္လည္း ကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စားျပီး အကုသိုလ္မ်ားရဦးမွာ ဆိုေတာ႔ မ်က္ႏွာလႊဲျပီးပဲ သတိေပးစာတန္းေလးေတြကို ဆက္ဖတ္ေနလိုက္ပါတယ္။
“ ဆႏၵကို သိကၡာႏွင္႔ ထိန္းပါ ” 
ဒီသတိေပးစာတန္းေလးကေတာ႔ တိုတိုေလးပါ။ တိုတိုေလးဆိုေပမယ္႔လည္း အဲ႔ဒီစာတန္းေလးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာကိုဆိုလိုတာပါလိမ္႔ … ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ စဥ္းစားၾကည္႔မိပါတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး … ကၽြန္ေတာ္ အေတြးပြားေနတုန္း ျမင္လိုက္ရတဲ႔ျမင္ကြင္းတစ္ခုေၾကာင္႔ အဲ႔ဒီသတိေပးစာတမ္းေလးရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ဆိုလိုရင္းကို နားလည္သေဘာေပါက္သြားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လိုက္ရတဲ႔ျမင္ကြင္းက လူရႊင္ေတာ္ဒိန္းေဒါင္ရဲ႕စကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္႔အေဖအရြယ္ အန္ကယ္ၾကီးတစ္ေယာက္ သားသမီးခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းမစာ … ႏွမခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းမစာဘဲ “ သူမ်ားေပါက္စီ မဝယ္စားဘဲ ႏႈိက္ျမည္းေနတယ္ ” ေလ။ ကားက ဘရိတ္မအုပ္ရေသးဘူး … အဲ႔ဒီဦးေလးၾကီးရဲ႕ တံေတာင္ဆစ္က သူ႔ေဘးနားမွာ ရပ္ေနတဲ႔ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ဘတ္နားဆီ ေရာက္ေရာက္သြားေနတာေလ။ ကိုယ္႔အသက္အရြယ္ … ကိုယ္ဂုဏ္သိကၡာကိုမွမေထာက္ ကိုယ္႔အလိုဆႏၵကို ျဖည္႔ဆည္းခ်င္တိုင္း ျဖည္႔ဆည္းေပးေနတာပဲ။ သူ သတိေပးစာတမ္းကို မျမင္ဘူးလား။ မျမင္စရာလည္း အေၾကာင္းမရွိပါဘူး … သတိေပးစာတန္းက သူ႔မ်က္ႏွာေရွ႕မွာ ကပ္ထားတာ။ ေသခ်ာပါျပီ … သူလည္း ေစာနကႏွစ္ေယာက္လို စာမဖတ္တတ္တာပဲ ျဖစ္လိမ္႔မယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုယ္႔ထမင္းကိုယ္စားျပီး အကုသိုလ္မမ်ားခ်င္တာမို႔ ဆက္မၾကည္႔ေတာ႔ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲကာ ေနာက္ထပ္သတိေပးစာတန္းေလးတစ္ခုကို ဆက္ဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သည္ … ကေလးမိခင္ႏွင္႔
သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကို ဦးစားေပးပါ
            ဟုတ္တာေပါ႔ … ဦးစားေပးရမွာေပါ႔။ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သည္ေတြက ဗိုက္တစ္လံုးနဲ႔ မေပါ႔မပါး ျဖစ္ေနရတာ မဟုတ္လား … ကေလးမိခင္က်ေတာ႔လည္း ကေလးကို သယ္ရပိုးရ ႏို႔တိုက္ရ … သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြကလည္း မတ္တပ္ရပ္ရတာ အဆင္မေျပဆိုေတာ႔ …. သူတို႔ကို သာမာန္လူေတြထက္ ပိုျပီးဦးစားေပးရမွာေပါ႔ … ဦးစားေပးသင္႔တာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီသတိေပးစာတန္းေလးကို အားရပါးရၾကီး ေထာက္ခံမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ခံလို႔မဆံုးခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္က “ ကၽြတ္ … ကၽြတ္ … ကၽြတ္ ” နဲ႔ ေရရြတ္ျမည္တမ္းသံေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္မိတယ္။ ကားၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနတဲ႔ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္သည္ … ဗိုက္တစ္လံုးနဲ႔ အေနခက္ေနပံုမ်ား။ ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္ခံုေတြေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ႔သူေတြကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ၾကည္႔လိုက္မိပါတယ္။
            ေနာက္ျပီး ႏႈတ္ကလည္း စကားတစ္ခြန္းကို ဖြဖြေလး ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။
            “ ေၾသာ္ … စာမဖတ္တတ္တဲ႔သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပဲ ” 
# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
ေလာကၾကီးမွာ စာလံုးအကၡရာမ်ားကို ေပါင္းတတ္ဖတ္တတ္တဲ႔သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါလိမ္႔မယ္
ဒါေပမယ္႔ အဲဒီလို ေပါင္းတတ္ဖတ္တတ္ရုံေလာက္နဲ႔ တကယ္စာဖတ္တတ္တဲ႔သူလို႔ မေခၚေသးဘူးေနာ္
စာထဲမွာ ေျပာထားတဲ႔အတိုင္း လက္ေတြ႔လုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ႔သူကသာ တကယ္စာဖတ္တတ္တဲ႔သူပါ
မိတ္ေဆြ … သင္႔ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေမးပါမယ္
သင္ … တကယ္စာဖတ္တတ္ျပီလား … ?
# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #
ေႏြလ

Tuesday, 22 May 2012

မေဝးဘူး


Photo Credit - Google
      ကၽြန္မက ေမာင္ႏွင္႔ပတ္သက္ျပီး သံသယေတြႏွင္႔ အျမဲကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ေနရသူပါ။ ေမာင္႔ကို ခ်စ္မိသြားတဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး ကၽြန္မႏွလံုးသားမွာ စိုးရိမ္မႈေတြႏွင္႔ ျပည္႔ႏွက္ေနခဲ႔ရတာေလ။ ဒါေတြကို ေမာင္ မသိပါဘူး။ သိေအာင္လည္း ကၽြန္မက ကၽြန္မသံသယေတြကို အထင္အရွား ျပသခဲ႔တာမွမဟုတ္တာ … တစ္ေယာက္တည္း သိုဝွက္ခံစားျပီး ေဝဒနာေတြ တိုးပြားေနခဲ႔ရတာပါ။ တစ္ခါတေလ ခံစားမိတဲ႔ သံသယေတြႏွင္႔အတူ ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အတင္းအၾကမ္း ေမးျမန္းစူးစမ္းပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မ မလုပ္ရဲခဲ႔ဘူး … ေမာင္ ကၽြန္မကို စိတ္ပ်က္ျငိဳျငင္သြားမွာ ကၽြန္မ အင္မတန္ စိုးရိမ္မိတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္မရဲ႕သံသယေတြကို မထုတ္ေဖာ္မျပသဘဲ ကၽြန္မ ေနႏိုင္ခဲ႔တာပါ။
ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္ … အခ်စ္ဦးဆိုတဲ႔အတိုင္းလည္း ကၽြန္မရဲ႕အခ်စ္ေတြကို ေမာင္႔တစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ပံုေပးခဲ႔တာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ေမာင္ႏွင္႔ကၽြန္မ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ျပီဆိုကတည္းက ကၽြန္မအေတြးေတြထဲ မသိမသာဝင္ေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ မယံုၾကည္မႈသံသယေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္မမွာ ပူေလာင္မွန္းမသိ ပူေလာင္ေနခဲ႔ရတယ္။ ဒါကလည္း ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အရမ္းခ်စ္လို႔ျဖစ္ရတာပါ။ ေန႔စဥ္ႏွင္႔အမွ် ေမာင္ ကၽြန္မကို တကယ္ေရာခ်စ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ႔အေတြးကို ကၽြန္မ အျမဲေတြးျဖစ္တယ္။ ရုပ္ရည္လွပမႈတစ္ခုတည္းႏွင္႔ ရည္းစားေတာ္ဖို႔ ေမာင္ ကၽြန္မကို ခ်စ္ခဲ႔တာလားလို႔ သံသယဝင္မိတဲ႔အထိပါပဲ။ ေမာင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသန္႔ျပန္႔သူတစ္ေယာက္ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မသံသယေတြ လိုတာထက္ပိုျပီး နိဒါန္းပ်ိဳးႏိုင္ခဲ႔တာေပါ႔။
# - # - # - # - # - # - # - # - # - # -#
“ ေမာင္ … ကၽြန္မ ေမာင္႔အေၾကာင္း ကဗ်ာေရးထားတယ္သိလား . . . တစ္အုပ္ေတာင္ ျပီးသြားျပီ ေမာင္ရဲ႕”
“ ဟုတ္လား … ၾကည္သာက ေမာင္႔အေၾကာင္း ဘာေတြမ်ား ေရးထားတာလဲ ”
“ သိခ်င္ရင္ ဖတ္ၾကည္႔ေပါ႔ … ေရာ ႔”
            ေမာင္ႏွင္႔ ခ်စ္သူစျဖစ္တဲ႔ေန႔ကစျပီး အသက္သြင္းခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မ ေမာင္႔လက္ထဲ ႏွေျမာတသျခင္းကင္းစြာ ေပးအပ္လိုက္ပါတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ၾကည္႔ျပီး ေမာင္က ၾကည္ႏူးစြာ ျပံဳးပါတယ္။ ေမာင္႔အျပံဳးကိုၾကည္႔ျပီး ကၽြန္မလည္း အတိုင္းမသိ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ကၽြန္မက ေမာင္ႏွင္႔ပတ္သတ္ရင္ အေသးအမႊားကအစ အျဖစ္သည္းတတ္သူေလ။
ကဗ်ာစာအုပ္ေလးေပးျပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ႔ ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို တစ္ခုေတာင္းဆိုမိတယ္။ ကၽြန္မအေၾကာင္း သီကံုးဖြဲ႔ဆိုထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးေပးဖို႔ေပါ႔။ ေမာင္က အလြယ္တကူ ေခါင္းညိတ္ပါတယ္။ “ ေရးေပးမယ္ ” တဲ႔။ ကၽြန္မ အတုိင္းအထက္အလြန္ ေပ်ာ္ရႊင္ရေတာ႔တာပါပဲ။ သည္လိုႏွင္႔ ကၽြန္မ ေတာင္းဆိုျပီး ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္မွာ ကၽြန္မအေၾကာင္း ေရးသားထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ …  ေမာင္ ကၽြန္မကို ေပးပါတယ္။ ေမာင္႔ကဗ်ာေလးကိုဖတ္ျပီး ကၽြန္မမွာ မ်က္ရည္ေတြ လည္လိုက္ရတာေလ။ ကဗ်ာထဲမွာက ေမာင္ ကၽြန္မကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ ခ်စ္တဲ႔အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတာဆိုေတာ႔ ကၽြန္မ မ်က္ရည္လည္လည္း လည္ခ်င္စရာပါ။ ေနာက္မွ ေမာင္ ေပးတဲ႔ကဗ်ာက သူကိုယ္တိုင္ ေရးထားတာမဟုတ္ဘဲ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ထဲက ကူးခ်ထားတာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ သိလိုက္ရပါတယ္။ အဲသည္႔အခ်ိန္မွာ ေမာင္ ကၽြန္မကို တကယ္ေရာခ်စ္ရဲ႕လား ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းက ကၽြန္မရင္ကို ထိုးႏွက္လွပါရဲ႕။ ကၽြန္မ ၾကားဖူးတာတစ္ခု ရွိတယ္ေလ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တကယ္ခ်စ္တတ္ျပီဆိုရင္ ကဗ်ာဆရာေတာင္ ျဖစ္သြားတတ္တယ္ဆိုပဲ။ ေမာင္က သူခ်စ္တဲ႔ကၽြန္မအေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေတာင္ မေရးႏိုင္ဘူးဆိုေတာ႔ ေမာင္ ကၽြန္မကို တကယ္မခ်စ္လို႔လား။
ကၽြန္မလည္း သံသယေတြႏွင္႔ ရူးေတာ႔မယ္ ထင္ပါတယ္။ ရူးလည္းရူးေလာက္ပါရဲ႕ … ဖြင္႔ေျပာခ်င္ေနတဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြကို မ်ိဳသိပ္ထားရတာ ဝါသနာပါရင္ ရူးလို႔ေတာင္ ရပါတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္တိုင္းလည္း ေမာင္ ျပဳလုပ္တတ္တဲ႔အက်င္႔တစ္ခုေၾကာင္႔ ကၽြန္မသံသယေတြ တိုးဖြယ္ရာပါ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္တိုင္း ကၽြန္မ ဘာေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္လဲ ေမာင္ မေမးဘူး။ သူ အရမ္းၾကိဳက္တဲ႔ ဘလက္ေကာ္ဖီကိုပဲ ႏွစ္ခြက္စာ မွာတတ္ပါတယ္။ ေမာင္ ကၽြန္မကို တကယ္မခ်စ္ဘူးႏွင္႔ တူပါတယ္။ ေမာင္သာ ကၽြန္မကို တကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မအလိုကိုလိုက္ျပီး ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ႔ေကာ္ဖီကို မွာေပးရမွာေပါ႔။ အခုေတာ႔ ေမာင္႔ရဲ႕ဘလက္ေကာ္ဖီကိုပဲ မၾကိဳက္လည္း ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ေသာက္ေနရပါတယ္။ ကၽြန္မအျဖစ္က ဆိုးရြားလိုက္တာ။
# - # - # - # - # - # - # - # - # - # -#
ေမာင္ႏွင္႔ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္မမွာ သံသယေတြ တစ္စစ တိုးပြားေနရပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္မ အရင္အတိုင္းပဲ ေျဖရပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အရမ္းခ်စ္လို႔ … ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အဆံုးအရႈံးမခံႏိုင္လို႔။ အခုလည္း ၾကည္႔ … ေမာင္က ကၽြန္မကို ေျပာေနျပီ။ ကၽြန္မက လွလွပပေတြ ဝတ္စားထားလို႔ တဲ႔။ သူက်ေတာ႔ မင္းသားရႈံးေအာင္ ဝတ္စားထားျပီးေတာ႔ ကၽြန္မက်ေတာ႔ ေတာ္ရုံတန္ရုံပဲ ဝတ္စားရမယ္ တဲ႔။ ေမာင္က ကၽြန္မကို မလွေစခ်င္ဘူးလား။ တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မ အခုလို လွလွပပေတြ ဝတ္စားထားရတာကလည္း ေမာင္႔ေၾကာင္႔ပါပဲ။ ေမာင္႔မ်က္လံုးထဲမွာ ကၽြန္မကို အျခားမိန္းကေလးေတြႏွင္႔ ယွဥ္လိုက္ရင္ နတ္သမီးတစ္ပါးလို ျမင္ေစခ်င္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ပါ။ ဒါက ကၽြန္မရဲ႕အတၱဆိုရင္လည္း ေမာင္ ကၽြန္မကို နားလည္ေစခ်င္ပါတယ္။ ေမာင္ ကၽြန္မကို ထားရစ္ခဲ႔မွာ စိုးရိမ္လို႔ … ကၽြန္မကို ထားခဲ႔ျပီး ကၽြန္မထက္ ေခ်ာေမာလွပတဲ႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ ေမာင္ တြဲခုတ္သြားမွာ စိုးရိမ္လို႔ပါ။ ကၽြန္မကို နားလည္ပါ ေမာင္ရယ္။
ကၽြန္မက ေမာင္႔ကို အရမ္းခ်စ္လြန္းပါတယ္။ ခ်စ္လြန္းလို႔လည္း ဘယ္ကိစၥမဆို ကၽြန္မဘက္က အျမဲတမ္း အေလွ်ာ႔ေပးခဲ႔တယ္။ ေမာင္ႏွင္႔ကၽြန္မ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ခ်ိန္းထားတဲ႔ေန႔ကလည္း ေမာင္ကိုယ္တိုင္ ခ်ိန္းျပီး ေမာင္ ေရာက္မလာခဲ႔ဘူး။ အဲသည္အခ်ိန္က ေမာင္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲဆိုတာ ကၽြန္မ အရမ္းသိခ်င္မိတယ္။ ကၽြန္မဆီ မလာဘဲ အျခားမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ အျခားတစ္ေနရာမွာ ခ်ိန္းေတြ႔ေနသလားဆိုျပီး ကၽြန္မမွာ ေခ်ာက္ခ်ားလိုက္ရတာေလ။ သည္ကိစၥႏွင္႔ ပတ္သက္ျပီးလည္း ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ခ်င္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေမာင္ဆိုတဲ႔လူက ေခ်ာ႔တတ္တဲ႔လူလည္းမဟုတ္ေတာ႔ စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္မႈေတြကို ကၽြန္မ မ်ိဳသိပ္ထားခဲ႔ရတယ္။ ဒါေတြကို ေမာင္ သိမယ္ မထင္ဘူးေနာ္။ ေမာင္က ကၽြန္မ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာထက္ ေမာင္ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ပိုျပီးဦးစားေပးတဲ႔လူစားမ်ိဳးေလ။ ကၽြန္မက “ ေမာင္ ကၽြန္မ စိတ္ေကာက္ေနတယ္ ” လို႔ ဆိုမွ “ ေၾသာ္ … စိတ္ေကာက္ေနတာလား ” တဲ႔။ စိတ္ေကာက္ရတဲ႔ ကၽြန္မကသာ ငေပါမၾကီး ျဖစ္ရတာပါ။ ေမာင္ ကၽြန္မကို တကယ္ေရာ ခ်စ္ရဲ႕လားကြယ္။
ေန႔စဥ္ႏွင္႔အမွ် ကၽြန္မသံသယေတြ ထုထည္ၾကီးမားလာခဲ႔ပါတယ္။
# - # - # - # - # - # - # - # - # - # -#
ကၽြန္မသံသယေတြ ထုလိုက္ထည္လိုက္ ျပိဳက်တဲ႔ေန႔ကေတာ႔ ေမာင္႔ဖုန္းထဲကို I Love You Forever ဆိုတဲ႔ မတ္ေဆ႔ခ်္ေလးတစ္ေစာင္ကို ေရာက္ရွိလာတဲ႔ေန႔ပါပဲ။ အဲသည္႔ေန႔က ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေကာ္ဖီတစ္ဆိုင္မွာ ထိုင္ေနရင္း ေမာင္ Toilet ထဲ ခဏဝင္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ မတ္ေဆ႔ခ်္ေလးတစ္ေစာင္ ေရာက္ရွိလာတာပါ။ တြမ္ တြမ္ ဆိုတဲ႔ အသံေလးတစ္ခုေၾကာင္႔ ကၽြန္မေတာင္ လန္႔သြားရပါတယ္။ အသံလာရာကို ၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခါမွာ ေမာင္႔ဖုန္းေလးက မီးလင္းေနျပီး မတ္ေဆ႔ခ်္ေရာက္တဲ႔အေၾကာင္း စာတန္းေလးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ဖုန္းေလးကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ျပီး မတ္ေဆ႔ခ်္ကို ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ပါတယ္။
I Love You Forever တဲ႔။ ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုး က်ဥ္စက္ႏွင္႔ အတို႔ခံလိုက္ရသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါ ဘာသေဘာလဲ ... ေမာင္႔မွာ ကၽြန္မအျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာလား။ ကၽြန္မရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး နာက်င္ေအာင္႔မ်က္ေနျပီး မ်က္ဝန္းမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ ခိုသီးလာပါတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕သံသယေတြ တကယ္ပဲမွန္ေနျပီလား ေမာင္ရယ္ … ။
အဲသည္႔အခ်ိန္မွာ ေမာင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္။
“ ၾကည္သာ … ေစာင္႔ရတာ ၾကာသြားလား ၊ ေဆာရီး ၾကည္သာရယ္ ”
            ကၽြန္မ ေမာင္႔ရဲ႕စကားကို ဘာတစ္ခြန္းမွ မတံု႔ျပန္မိေတာ႔ဘဲ ေမာင္႔လက္ထဲ ဖုန္းကို ထိုးထည္႔ေပးခဲ႔ျပီး ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲက ေျပးထြက္လာခဲ႔ပါတယ္။ ေကာ္ဖီဆိုင္ရဲ႕အျပင္ ေရာက္ေတာ႔မွ ကၽြန္မ အားရပါးရ ငိုေၾကြးမိတယ္။ လုပ္ရက္လိုက္တာ ေမာင္ရယ္ … ။ ကၽြန္မမွာေတာ႔ တစ္သက္မွာ တစ္ခါ ၊ တစ္ခါမွာ တစ္ေယာက္ ဆိုတဲ႔ အခ်စ္မ်ိဳးႏွင္႔ ေမာင္႔ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလိုက္ရတာ … ေမာင္ကေတာ႔ ကၽြန္မအျပင္ ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေသးသတဲ႔။
“ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ဆိုင္ထဲက ဘာလို႔ေျပးထြက္သြားရတာလဲ ၾကည္သာရယ္ ၊ ဟာ … ၾကည္သာ ငိုေနတယ္ ၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ … မင္း ဘာျဖစ္လို႔လဲ ”
            ကၽြန္မ ေမာင္႔လက္ထဲက ဖုန္းကို လုယူလိုက္ျပီး I Love You Forever ဆိုတဲ႔ မတ္ေဆ႔ခ်္ကို ဖြင္႔ျပလိုက္ပါတယ္။
“ ဒါက ဘာလဲ ေမာင္ ”
“ ေၾသာ္ … ၾကည္သာက ဒါကို စိတ္ခုေနတာလား ၊ အေထြအထူး မဟုတ္ပါဘူး ၾကည္သာရယ္ ၊ ေမာင္႔သူငယ္ခ်င္းေတြ လွမ္းေနာက္လိုက္တာပါ ၊ သူတို႔က ေမာင္နဲ႔ၾကည္သာ တည္႔ေနၾကတာကို မနာလိုျဖစ္ေနၾကတာေလ … အဲ႔ဒါ ”
“ ေတာ္ရုံပဲ ရႊီးပါ ေမာင္ရယ္ … လုပ္ဇာတ္ၾကီးက သိသာလြန္းပါတယ္ ၊ ကၽြန္မ မယံုဘူး ”
“ အထင္မလြဲပါနဲ႔ ၾကည္သာရယ္ … ေမာင္ တကယ္ေျပာတာပါ ၊ ၾကည္သာ မယံုဘူးဆိုရင္ ဒီဖုန္းနံပါတ္ကို ဆက္ၾကည္႔လိုက္ေလ ”
“ ေကာင္းျပီေလ ”
            ကၽြန္မ ေမာင္႔ဖုန္းဆီ မတ္ေဆ႔ခ်္ပို႔တဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ကို ရုိက္ႏွိပ္ကာ ဖုန္းေခၚလိုက္ပါတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး … တစ္ဖက္က ဖုန္းကိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ပထမဆံုး ၾကားလိုက္ရတဲ႔အသံကေတာ႔ ၾကည္လင္ခ်ိဳျမအသံေလးတစ္သံပါပဲ။ အဲသည္အသံေလးေၾကာင္႔ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးဝိုင္းသြားရကာ မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာ စီးက်လာပါတယ္။ ေမာင္ရယ္ … ေမာင္ ေျပာတဲ႔ နည္းလမ္းကို အသံုးျပဳေတာ႔မွပဲ ပိုျပီးေသခ်ာသြားေတာ႔တယ္။ ေမာင္ ဘာျငင္းဦးမလဲ။ ကၽြန္မ ဖုန္းကို ေမာင္႔ထံ ျပန္ေပးလိုက္ကာ စကားတစ္ခြန္းကို ျပတ္သားစြာ ဆိုလိုက္တယ္။
“ ဒီေန႔ကစျပီး ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပတ္ျပီ ေမာင္ ”
            ေမာင္႔ကို ေက်ာခိုင္းကာ ကၽြန္မ ထြက္လာခဲ႔တယ္။
# - # - # - # - # - # - # - # - # - # -#
ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲလိုက္ၾကျပီ။ မယံုၾကည္မႈဆိုတဲ႔ သံသယတစ္ခုေအာက္မွာ ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အရမ္းခ်စ္ေနတာေတာင္မွ လမ္းခြဲဖို႔သတၱိကို ကၽြန္မ ေမြးႏိုင္ခဲ႔တယ္။ အရင္တုန္းက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခုလို ေကာ္ဖီေသာက္ျပီးျပီဆိုရင္ ျမိဳ႔ျပင္ဘက္သြားျပီး ညေနဆည္းဆာ ၾကည္႔ေနက်ေလ။ အခုေတာ႔ ဒါေတြဟာ အဆံုးသတ္သြားျပီ။ ေမာင္႔ကို ေက်ာခိုင္းလိုက္ျပီဆိုကလည္း ကၽြန္မမွာ က်န္တာဆိုလို႔ လြမ္းစရာခ်ည္းပါပဲ။ လြမ္းေနမိမွာပါ ေမာင္ … ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ကၽြန္မ ေမာင္႔ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ႔တာေလ။ အရမ္းခ်စ္ခဲ႔လို႔လည္း မယံုၾကည္မႈသံသယေတြနဲ႔ ကၽြန္မ မြန္းက်ပ္ေနခဲ႔ရတာေပါ႔။ အဲသည္သံသယေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဝးခဲ႔ၾကရျပီ။ အခုခ်ိန္ဆို ကၽြန္မႏွင္႔ လမ္းခြဲလိုက္ရလို႔ ေမာင္ ဝမ္းသာေနမယ္လို႔ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ေမာင္က ကၽြန္မကို တကယ္ခ်စ္ခဲ႔တာမွ မဟုတ္ …
ကၽြန္မအေတြးေတြ မဆံုးခင္မွာပဲ ကၽြန္မဆီ တည္႔တည္႔ၾကီး ဝင္ေရာက္လာတဲ႔ ကားတစ္စင္းေၾကာင္႔ ကၽြန္မ မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝသြားရတယ္။ ေသခ်ာတယ္ … ကၽြန္မ ေရွာင္ခ်ိန္ရမယ္ မထင္ဘူး။ ကားက ေတာ္ေတာ္နီးကပ္ေနျပီေလ။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္လိုက္ပါတယ္။ ရူးမိုက္မႈတစ္ခုဆိုရင္လည္း ကၽြန္မကို ရူးမိုက္သူလို႔ ဆိုပါေတာ႔။
ဒါေပမယ္႔ ေနာက္က တြန္းလိုက္တဲ႔ အားတစ္ခုေၾကာင္႔ မွိတ္ထားတဲ႔မ်က္လံုး ျပန္ပြင္႔လာျပီး ကၽြန္မ အေဝးကို လြင္႔သြားရတယ္။ ကၽြန္မ ေနာက္ကို ျပန္လွည္႔ၾကည္႔လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကားတစ္စင္းနဲ႔ လူတစ္ေယာက္ … ကၽြန္မ မ်က္လံုးကို ျပန္မွိတ္လိုက္မိတယ္။ က်ယ္ေလာင္တဲ႔ ဘရိတ္အုပ္သံကလြဲျပီး ကၽြန္မ ဘာမွမၾကားရေတာ႔ … ။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပန္ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကားေရွ႕မွာ လဲေနတဲ႔ ေမာင္။
“ ေမာင္ … ”
            ကၽြန္မ ေမာင္႔ဆီ ေျပးသြားျပီး ေမာင္႔ကို ေပြ႔ဖက္မိတယ္။
“ ေမာင္ … ေမာင္ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ ၊ ေမာင္ ဘာမွမျဖစ္ရဘူးေနာ္ ေမာင္ ”
“ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ၾကည္သာရဲ႕ ၊ လက္ေလး နည္းနည္းထိရုံေလးပါ ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ … ကားက ဘရိတ္ျမန္လို႔ ၊ ႏို႔မိုဆို မေတြးရဲစရာပဲ ”
            ကၽြန္မ ေမာင္႔ကိုဖက္ျပီး တရႈံ႕ရႈံ႕ႏွင္႔ ငိုေၾကြးမိတယ္။ ေမာင္က ကၽြန္မကို ကယ္လိုက္တာတဲ႔ေလ … ေမာင္႔အသက္ကိုေတာင္ ရင္းျပီး ကၽြန္မကို ကယ္လိုက္တာ။ ဒါဆို … ဒါဆို ေမာင္က ကၽြန္မကို တကယ္ခ်စ္တာေပါ႔။ ေမာင္ရယ္ … ကၽြန္မ မသိခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္မက ေမာင္ ကၽြန္မကို တကယ္မခ်စ္ဘူးလို႔ သံသယဝင္ခဲ႔မိတာ။ သံသယဟာ ခ်စ္ေနတဲ႔သူ ႏွစ္ေယာက္ကို အလြယ္တကူ ေဝးကြာသြားေစႏိုင္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္မ သိခဲ႔ရျပီ ေမာင္။
“ ၾကည္သာရယ္ … ေမာင္႔ကို အထင္မလြဲပါနဲ႔ ၊ ေမာင္ ၾကည္သာတစ္ေယာက္တည္းကိုပဲ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ႔တာပါ ၊ ေစာနက ၾကည္သာၾကားရတဲ႔ မိန္းကေလးအသံက ၾကည္သာ ဖုန္းနံပါတ္မွားျပီ ေခၚမိတာ ၊ ဖုန္းနံပါတ္ရုိက္တာ မွားတာ ၊ ေမာင္႔သူငယ္ခ်င္း ဖုန္းနံပါတ္ မဟုတ္ဘူး ၾကည္သာရဲ႕၊ ေမာင္႔ကို ယံုပါ ၾကည္သာရယ္ ”
            ယံုပါတယ္ ေမာင္ရယ္ … ေမာင္႔ကို ကၽြန္မ သံသယကင္းရွင္းစြာ အၾကြင္းမဲ႔ယံုၾကည္လိုက္ပါျပီ။ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ တကယ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးေနတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ကၽြန္မရင္ဘတ္ထဲမွာ သံသယေတြ လံုးဝကင္းရွင္းသြားပါျပီကြယ္။ ေမာင္ … ကၽြန္မတို႔ မေဝးေတာ႔ဘူးေနာ္ ။
# - # - # - # - # - # - # - # - # - # -#
ေႏြလ

Friday, 18 May 2012

ေဖေဖ ရြာသား … သား ျမိဳ႔သား

ေက်းဇူးၾကီးေပ ကၽြန္ေတာ္႔ေဖေဖ
           
     မေရာက္တာၾကာျပီျဖစ္ေသာ “ ျမိဳ႔လွ ” ရြာကေလးကို အခု ေရာက္ရွိလာသည္႔အခ်ိန္တြင္ ငယ္ငယ္တုန္းက သည္ရြာကေလးမွာ ေပ်ာ္ခဲ႔ဖူးသည္႔အေၾကာင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သတိရမိသည္။ သည္ရြာကေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ေမေမ၏ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေျမရြာကေလးပါ။ ရမည္းသင္းျမိဳ႕အေနာက္ဘက္ ေျခာက္တိုင္အကြာမွာ တည္ရွိျပီး ရြာမက် ျမိဳ႔မက် အလြန္သာယာေသာ ရြာေလးတစ္ရြာပင္။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုလွ်င္ ေႏြရာသီေက်ာင္းသံုးလပိတ္သည္႔ႏွင္႔တစ္ျပိဳင္နက္ ထိုရြာကေလးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနရျပီ။ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ေဆာ႔လွသည္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အိမ္မွာရွိတဲ႔လူ ဘယ္သူမွမထိန္းႏိုင္သည္႔အတြက္ ခဏမ်က္စိရႈပ္သက္သာလည္း ခဏဆိုျပီး ဘိုးဘိုးဘြားဘြားတို႔ရွိရာ ထိုရြာကေလးထံ ပို႔ထားျခင္းပင္။ ေက်ာင္းေတြျပန္ဖြင္႔မွ ေမေမက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျပန္လာေခၚသည္။ ေႏြရာသီသံုးလတာကာလပတ္လံုး ထိုရြာကေလးမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္စံရေလသည္။
            အခု သည္ရြာကေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ရွိလာသည္က ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သည္ရြာက ကေလးေတြကို လုပ္အားေပး စာလာျပေပးဖို႔ ေလးေလးက ဖုန္းဆက္ေခၚေသာေၾကာင္႔ပင္။ ဆယ္တန္းေျဖျပီးကတည္းက စားလိုက္ ေသာက္လိုက္ အိပ္လိုက္ႏွင္႔ အားေနေပရာ ေမေမက “ ဒီအတိုင္း ေနမယ္႔အတူတူ သားရယ္ ေလးေလးတို႔ကို စာသြားကူျပေပးလိုက္ပါလား … ကုသိုလ္ရပါတယ္ သားရဲ႕ ” ဟု ဆိုေသာေၾကာင္႔ ေလးေလး ဖုန္းဆက္ျပီး ေနာက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႕လွရြာကို ခ်ီတက္ခဲ႔ပါသည္။
            ျမိဳ႔လွရြာသည္ အရင္ကႏွင္႔ မတူေတာ႔ပါေပ။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ ေကာင္းမြန္ကာ လွ်ပ္စစ္မီးေတြလည္း ရေနျပီျဖစ္သည္။ အရင္တုန္းက ျမိဳ႔လွသည္ ဖုန္ေတာထဲက ရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္ျပီး လွည္းေတာင္ အေရးၾကီးလို႔ ဒုန္းစိုင္းမေမာင္းရဲပါေပ။ သည္႔အျပင္ ေန၏အလင္းေရာင္ မရွိေတာ႔ဘူးဆိုပါကလည္း ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းရင္ ထြန္း … မထြန္းရင္ လင္းခြင္႔မရခဲ႔ေသာ ရြာေလးပင္။ အခုေတာ႔ အေျခအေနေတြအားလံုး ေျပာင္းလဲသြားခဲ႔ျပီ။ ေတာင္ေပၚေက်ာက္ေတြ ခင္းထားေသာ ရြာလမ္းေတြသည္ လွည္းပဲ ဒုန္းစိုင္းေမာင္းေမာင္း ဆိုင္ကယ္ပဲ ဒုန္းေျပးစီးစီး ဖုန္အႏၱရာယ္ကို ဂရုစိုက္စရာမလိုေတာ႔ … သြားေရးလာေရးေတြ အဆင္ေျပေနျပီ။ ညဆိုရင္လည္း အိမ္တိုင္းအိမ္တိုင္း လွ်ပ္စစ္မီးေတြႏွင္႔ လင္းလုိ႔ထိန္လို႔။ မေရာက္ျဖစ္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း ေျပာင္းလဲသြားေသာ ျမိဳ႔လွရြာကေလးကိုၾကည္႔ျပီး ျမိဳ႔လွရြာမွာ ေမြး ၊ ျမိဳ႔လွရြာမွာ ၾကီးျပင္းခဲ႔ေသာ ျမိဳ႔လွရြာသားတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ္႔လည္း ေႏြရာသီေရာက္တုိင္း ေပ်ာ္စံခဲ႔ရေသာ ေနရာေလးတစ္ခုျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ကိုယ္ရပ္ကိုယ္ေဒသလိုပင္ တိုးတက္ေနသည္ဆိုေတာ႔လည္း ဝမ္းသာဂုဏ္ယူရသည္ပင္။
            ရြာေရာက္ျပီး ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ေနေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ စာစသင္ၾကားရပါသည္။ သင္ရသည္႔အတန္းက အစံုပင္။ လုပ္အားေပးဆိုေသာေၾကာင္႔ တစ္တန္းျပီးတစ္တန္း ဆက္တိုက္သင္ၾကားရသည္။ အတန္းတစ္တန္း သင္ျပီးသြားလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေနလို႔ မရပါ။ စာသင္ၾကားခြင္႔ေပးထားေသာ ဘုရားဝန္းၾကီးအတြင္းမွာ သူငယ္တန္းကစ၍ ရွစ္တန္းအထိရွိေပရာ အားလွ်င္ အားသည္႔အတန္းကို ဝင္ေရာက္သင္ၾကားရသည္။ အတန္းတစ္တန္းကို ခုႏွစ္ေယာက္ ရွစ္ေယာက္ထက္ မပို၍သာ ေတာ္ေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ တစ္တန္းျပီး တစ္တန္းကူးရ … နားလည္ေအာင္ အာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပရႏွင္႔ ေမာပန္းလြန္းလွပါသည္။ သို႔ေပမယ္႔ ေက်ာင္းသားေတြ၏ “ ဆရာေလး ” ဆိုေသာ ေခၚသံေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ခံစားေနရေသာ ေမာပန္းမႈေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ခဲ႔ရသည္။ သည္႔အျပင္ ေက်ာင္းသားေတြႏွင္႔ လမ္းမွာဆံုသည္႔ အခါတြင္လည္း “ မဂၤလာပါ ဆရာေလး ” ဆိုေသာ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေၾကာင္႔ ၾကည္ႏူးပီတိျဖာရေသးသည္။ ဒါတင္မက ရြာထဲကိုသြားရင္လည္း ေက်ာင္းသားမိဘေတြက “ ျမိဳ႔က ဆရာေလး ” ဆိုျပီး အိမ္ထဲကိုေခၚကာ ထမင္းပြဲ ဟင္းပြဲ မုန္႔ပြဲေတြႏွင္႔ ဖက္လဲတကင္း ေနရာေပးဆက္ဆံတာကိုေတြ႔ရေတာ႔ အတိုင္းမသိ ဝမ္းသာေက်နပ္ရပါသည္။ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားမိဘေတြဆိုရင္ သူတို႔လယ္ထြက္ယာထြက္ ဘူးသီး … ခရမ္းသီးေတြကို အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာပို႔ေပးၾကသည္။
            တကယ္ေတာ႔ “ ျမိဳ႕ ” ဆိုေသာ ဂုဏ္ျဒပ္တစ္ခုေၾကာင္႔သာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုကဲ႔သို႔ ဆက္ဆံခံေနရျခင္းပင္။ သည္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ ျမိဳ႔သားျဖစ္ရျခင္းကို အတုိင္းထက္အလြန္ ဂုဏ္ယူမိပါသည္။ ထိုသို႔ဂုဏ္ယူမိတိုင္း ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္လံုးထဲမွာ ေဖေဖ႔မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိသည္။ ေဖေဖက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမိဳ႔သားျဖစ္ေအာင္ ဖန္ဆင္းခဲ႔သူ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ပင္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဖေဖ ဖန္ဆင္းထားေသာ ျမိဳ႔သားေလး ျဖစ္ပါသည္။

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #

            ၈၈ အေရးအခင္းမတိုင္ခင္ သံုးႏွစ္ေလာက္အထိ ေဖေဖသည္ ျမိဳ႔လွရြာ၏အေရွ႕ေျမာက္ဘက္ ေျခာက္တိုင္အကြာမွာ တည္ရွိေနသည္႔ “ လႊဘံု ” ဆိုေသာ ရြာကေလးမွာ ေနထိုင္ခဲ႔ေသာ ရြာသားေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ျမိဳ႔လွေစ်းေန႔တိုင္း ျမိဳ႔လွရြာကို အလည္လာရင္း ျမိဳ႔လွရြာသူေလး ကၽြန္ေတာ္႔ေမေမကို ခ်စ္ၾကိဳက္မိရာကေန ေဖေဖႏွင္႔ေမေမ အေၾကာင္းပါေပါင္းစည္းခဲ႔ၾကသည္။ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္အတိုင္းသာ ၾကည္႔မည္ဆိုလွ်င္ အဲ႔သည္လို ရြာသားေလးတစ္ေယာက္ႏွင္႔ ရြာသူေလးတစ္ေယာက္တို႔ ေပါင္းစည္းျခင္းက ျဖစ္ေပၚလာမည္႔ ရတနာေလးေတြကလည္း ရြာသူရြာသားေလးေတြ ျဖစ္မွာမလြဲပင္ မဟုတ္လား။ သို႔ေပမယ္႔ ထိုသို႔မျဖစ္ေအာင္ ေဖေဖက ဖန္တီးခဲ႔သည္။
ရြာမွာ ေမေမ႔ကို ေမေမ႔မိဘမ်ားႏွင္႔ ထားရစ္ခဲ႔ျပီး တပ္ကုန္းျမိဳ႔ကို ေဖေဖ တစ္ေယာက္တည္း အရဲစြန္႔ျပီး တက္လာခဲ႔သည္။ ထိုသို႔တက္လာခဲ႔ျခင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြကို ျမိဳ႔သားျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးျခင္း အစ ဟု ဆိုရမည္။ “ ငါ႔သား ငါ႔သမီးေတြ ျမိဳ႔သားျဖစ္ေစရမယ္ … ျမိဳ႔ပညာကို သင္ၾကားေစရမယ္ ” ဆိုေသာ ခံယူခ်က္ေအာက္မွာ ေဖေဖသည္ သူ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္းပင္ပန္း ရုန္းကန္လႈပ္ရွားခဲ႔သည္။ လမ္းေဘးပလက္ေဖာင္းေတြမွာ ေဘထည္ေတြ ေအာ္ေရာင္းခဲ႔သည္။ ဘြားဘြား သင္ေပးထားေသာ ခ်ဳပ္လုပ္ျခင္းအတတ္ပညာျဖင္႔လည္း ေဖေဖ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳခဲ႔ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ သည္႔ထက္ တိုးတက္ရမည္ဆိုေသာ ေဖေဖ႔၏မေရာင္႔ရဲျခင္းက စက္ခ်ဳပ္ျခင္းအလုပ္ျဖင္႔ နာမည္တစ္လံုးရေနတာေတာင္မွ ဆက္မလုပ္ေတာ႔ဘဲ ေဖေဖ ဝါသနာပါေသာ အီလက္ထေရာနစ္လိုင္းဘက္ ကူးလာခဲ႔သည္။ ပထမဆံုး ကက္ဆက္ေခြေတြ စေရာင္းသည္။ ထို႔ေနာက္ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းေတြ ျပင္သည္႔အလုပ္ကို ႏွစ္ႏွစ္သံုးႏွစ္ေလာက္ ဆရာတစ္ေယာက္ထံမွာ ေအာက္က်ိဳ႔ခံသင္ၾကားရင္း သူ႔ဘဝကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ႔သည္။ ထိုအလုပ္သည္ ေဖေဖ ဝါသနာပါသည္႔အလုပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ေဖေဖ ေပါက္ေျမာက္ပါသည္။ ထိုေခတ္ထိုအခါက တပ္ကုန္းျမိဳ႔တြင္ တီဗီြ ကက္ဆက္ရွိသူတိုင္း ေဖေဖ႔ကို မသိသူမရွိ … စေလာင္း ဆိုသည္႔ ေဝါဟာရကို တပ္ကုန္းျမိဳ႔ထံ စတင္သယ္ေဆာင္လာသူမွာ ေဖေဖပင္ ျဖစ္သည္။ ေဖေဖသည္ ထိုအလုပ္ျဖင္႔ မိသားစုကို အခုခ်ိန္ထိ လုပ္ေကၽြးလ်က္ရွိပါသည္။
             ေဖေဖသည္ ေမေမႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြအေပၚမွာ တာဝန္ေက်ေသာ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ေဖေဖသာ တပ္ကုန္းျမိဳ႕ကို အရဲစြန္႔ျပီး တက္မလာခဲ႔ဘူးဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္လည္း တပ္ကုန္းျမိဳ႔သား ျဖစ္လာစရာအေၾကာင္းမရွိ … လႊဘံုရြာသား သို႔မဟုတ္ ျမိဳ႔လွရြာသား ျဖစ္ေနမွာပင္ ေသခ်ာသည္။ အခုခ်ိန္ဆို ရြာမွာ ႏြားေက်ာင္းရင္ ေက်ာင္း …. လယ္လုပ္ရင္ လုပ္ရမည္ ထင္သည္။ ေဖေဖ႔ေက်းဇူးေၾကာင္႔သာ ျမိဳ႔သားျဖစ္လာခဲ႔ရျပီး ျမိဳ႔ပညာေတြ သင္ၾကားႏိုင္ခဲ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။ ေဖေဖက ရြာသား … ကၽြန္ေတာ္က ျမိဳ႔သား … ေဖေဖ႔ေျမးအလွည္႔က်ရင္ ျမိဳ႔ၾကီးသား ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမည္ ဟူ၍ …. ။ 

# # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # # #

ေႏြလ

Photo Credit - Google

Saturday, 12 May 2012

ဓမၼတာ

Photo Credit - Google
 ဘဝဆိုတဲ႔ စကားလံုးက
ေနတတ္ရင္ ရတယ္ ဆိုေပမယ္႔
တစ္ခါတရံ . . . ဒုကၡေတြၾကားမွာ
အဆံုးသတ္ ဆိုတဲ႔ ေနရာကို
မရဲတရဲ ခိုးၾကည္႔မိတယ္
တစ္ခါတေလေတာ႔လည္း . . .
ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြရဲ႕တစ္ဖက္က
စိတ္ဓာတ္လက္က်န္ေလးကို
မႏိုင္႔တႏိုင္ မ တင္ရင္း
ယိုင္နဲ႔ေနတဲ႔ ငါ႔ေျခလွမ္းေတြ
လိုရာခရီးဆက္ေနမိခဲ႔ . . .
ခြန္အားျပည္ဖို႔အတြက္
ငါ ဘာေတြမ်ား မွီဝဲသံုးေဆာင္ရမလဲ
သုခေတြ ရိတ္သိမ္းရဖို႔ေတာ႔
ဒုကၡေတြကို အရင္ဆံုးပ်ိဳးၾကဲရမယ္ တဲ႔

  ေႏြလ

Monday, 23 April 2012

တို႔လူငယ္

Photo Credit - Google

ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ပံုသြင္းလို႔
ကိုယ္႔ဘဝကို ကိုယ္ေရြးခ်ယ္
ကိုယ္႔သမိုင္း ကိုယ္ေရး
ကိုယ္႔အနာဂတ္က ကိုယ္႔လက္ထဲမွာ
ကိုယ္႔ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ကိုယ္ ခရီးဆက္
ကိုယ္႔လမ္း ကိုယ္ေဖာက္လို႔
ကိုယ္႔လမ္း ကိုယ္ေလွ်ာက္
ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသာ ကိုးကြယ္ရာ . . .

ေႏြလ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

picoodle.com